Erguendo el telón: sainetes

  • Houbo un tempo en que nun quedaba lugar na contornada que nun tuvese lo que dábamos en chamar “Semana Cultural”. Música, baile, charlas, algúa papatoria (eso que nun falte) y un grupo da zona poñendo en escena un obra del Galano. Teatro costumbrista, ye chaman os entendidos. Asina somos, ye chamo eu. Einda m’acordo da primeira vez que vin Vennos el americano. Eu era úa nena, (nun é qu’agora seña muito máis formal qu’entoncias, pro el tempo pasa pra todos y pra todo). Aquel ano, a nosoutros tamén nos morrían sin parar os conexos (houbera lamar de peste), meu padre tamén fora a extensión agraria, pro como nel obra, os conexos seguían morrendo igual. Tamén nos averiara el trator y tampouco nos pagaban el leite a nada. Por si faltaba algo ¡tamén nos vía el americano! Tamén comía cereixolos sin parar y decía que taban muito bus. Mia madre era el espeyo de Benina, veña daryes queixas a os americanos, veña reñir con meu padre (máis que de costume) porque pensaba que del outro lao del mar nos vían quitar el pouco que tiamos, veña ser máis ama que nunca. Condo volvín pra casa y me preguntóu si me gustara el obra, mireila dende el meu metro y  medio y díxenye: hai que dar en pechar miyor a porta, todo el mundo sabe el que pasa nesta casa. Sobra decir qu’ é a mia obra preferida, nunca naide soupo fer un retrato que máis se someñase a mia familia.

Erguendo el telón: sainetes

Enviar un comentario


*
Para demostrar que eres un usuario (no un script de spam), introduce la palabra de seguridad mostrada en la imagen.
Anti-Spam Image