Protocolos

4 03 2013
  • A nía, é que nin úa mala lata de melocotóis ye levóu. Asina mo espetóu Marinía condo cheguéi hoi tomar el café. El meu focín interrogante foi el espolín que ye faltaba pr’acabar d’estoupar. Rajoy al Rey ¡qué nun t’enteras! ¡Eu nun sei agora a mocedá a qué andades! Viuse nel parte. Tal cual. El noso presidente achegóuse pola mañá ver al noso monarca a supermegaclínica esa unde lo operaron. A ese nun lo operan pol seguro, non. Ese ben que vai a un particular. Y aposto a que nin ye cobran as recetas. ¡Sinvergonzas! A verdá é que Marinía hoi era úa vaga de mar. A cousa é comprensible, porque ir ver a daquén que ta malo cuas maos lavadas é de mui mal gusto. Tamén é verda, y asina yo fixen saber, que si cuadra nosoutros al ir a Xarrio tampouco levamos nada. Igual yo leva despós nía, condo lo vaya ver a Zarzuela, ye dixen. Pro nin con esas, na vida la vira asina. Eu nun sei si é a edá ou mesmamente a situación patria, que ben podera ser todo, pro dígovos que ta… Trato de calmala, porque aposto a qu’estas cousas ye suben a tensión y anque tamos na Cuaresma, cua costeira del cocho xa pasada, el bacalo dos vernes de vixilia mal desalao, tampouco axuda. ¡Nun é el bacalao, non! ¡Son estos cantamañanas! Vivir pra ver esto nía ¡qu’hasta el Papa! Y é que, por si nun había abondo, agora vai el Papa y dimite.

  • Verdá é qu’igual por corporativismo nonaxenario, lo da dimisión de Benedicto, pasao el calentón primeiro, nun esmole gran cousa a Marinía, que xa ta babando por ver a fumata blanca engalar polas nubes del Vaticano. Eu pénsoche que van escoyer un negro, ouguinlo na Cope, me dixo. Lo que la trae a mal traguer é familia real. Tanto, qu’el outro día tras d’un Dios mo perdone dito cua boca pequena, declaróuseme republicana. Si me dan úa cuitelada nun sangro. Marinía é viuda d’un mutilao da División Azul, nun vos digo máis.


A operación bikini

21 02 2013
  • Aprovetando el tempo cuaresmal nel que nos atopamos, Jessiquía decidiu fer penitencia. Ela chámaye al asunto a operación bikini y ta que baila nun pe, pensando en lo muito que vai presumir nel brao lucindo tipazo por Arnao y Penarronda. ¿Un letro qué nía? Un electromusculador-multiusos-bequality-plus. ¡Ei queda eso! Parece ser que compróu úa maquinía que che mete us trayazos létricos que che poin el cul duro como úa pedra. Ta entusiasmadísima. Por máis que ye insistín en que sin privarse de boca y fer algo d’exercicio ye vai costar muito baxar el banduyo y endurecer el cul, nun houbo manera. Dice que tou máis atrasada que Marinía del Regueiro y que teño muito vicio, por meterme esos palizóis correndo, nadando y andando en bicicleta pra manter el tipo. Eu penso qu’el tareco ese ten muito de fe, pro agora mesmo ela, namoradiza como é, nun ve máis aló dos biceps del sou querido Tasky, qu’é Eustaquio de toda a vida de dios, porque en Castilla son muito de poñer el nome del día y claro, as veces el santoral xoga úas malas pasadas del demo. Como xa la conozo, nun ye digo nada. Son muitos anos y tou chía de saber qu’ela é das d’úa punta saca outra punta y claro, desfai os didos a martelazos.

  • A verdá é que lo máis parecido que conozo a un lectroestimulador d’esos é el alambre del pastor. ¿Quén nun rozóu algúa vez nél levando el consabido trayazo? ¿Y adelgazastes? Pos eso, que difícil vexo a cousa.


Sábado cereixoleiro

9 02 2013

Sábado cereixoleiro, domingo lardeiro, lúis gordo y martes d’antroido

  • Acabo de colgarye a Jessica de Boitorto. Ta en Madrid fendo un máster. Págayo el bolo que toda a vida tratóu en xatos y agora dice qu’invertir en Jessiquía é un valor en seguro. Nosoutras decímoye que tal y como tan as cousas máis ye valía guardar esa pensión escuchimizada da agraria que cobra debaxo del sargón, pro él insiste: nunca chóveo que nun escampara; asina que Jessi malvive pola capital. Nin un mal cereixolo nía ¿podes crer? É que nin un antroido vin, aquí nin ouguiron falar d’elos, nun m’estraña que despós condo van en agosto teñan resabiaos como tan, me dixo. Menos mal qu’ela levóu cimóis, oso de solá y costela salada condo veu nas navidades. Focín, oreya y rabo non, porque vai de moderna. Eu cocho nun como, que dende que tou en Madrí son ovoláctea Eso elo dende qu’acaba el conxelao que leva feito, mentras ye dura ben que ye da a todo. El cocido d’antroido xa me esplicóu, vai sacrificarse y comelo por nun perder as reices ¡ai qu’amolarse! Eu xa ye dixen que faga el favor de fer us cereixolos pra cíar ¿únde se vio un sábado cereixoleiro merendando galletas María? Como nun acabe lougo el máster vamos perdela. Y eso que debaxo d’esos aires de moderna urbanita que se da, a pouco qu’arrabuñes…

  • Pra volvela a camín faléiye de qu’a vida ta feita de pedacios rituales. Xestos y zunas eternamente repetidas que forman parte del fruxe d’úa casa (condo digo casa, os nativos ben sei qu’entendedes familia) y recordéiye lo que me contara fai us anos. Súa bola nun perdonaba un sábado cereixoleiro. Por algúa razón que nunca confesóu fía tamén cereixolos el xoves de comadres, pro nun ye salían tan ben. Casualidades da vida, despediuse de nosoutros un xoves de comadres y enterrámola un sábado cereixoleiro. Hoi nun vai haber cereixolos na cas Boitorto penséi. Despós Jessi faólume da máxia daquel sábado. De volta na casa, cadún na súa y sin falalo antias, as tres fiyas d’Aurora de Boitorto, el fiyo cocinerio y as noras todas, pañaron a tixela y sin decir nada, nun ceremonial cuase místico poñéronse a fer cereixolos pra cía. É sábado cereixoleiro, sentenciaron. Sabían que naquel xesto guardábase como úa ayalga a memoria del ama que taría sempre entre elos.


El día del razcacheiro

2 02 2013

Condo a Candelaria chora, el inverno xa vai fora.

  • Dende que me sei fiya d’úa cultura ruía  y colonizadora nun acougo. De noite nun puiden pechar os oyos. Einda ben nun asosegaba os meus sonos enchíanse de calabazóis, cayotas, rabas, fabóis, cebolas… cimóis qu’en luita desigual aplastaban galaicos grelos; arbeyos que s’autodisparaban a discreción enriba d’indefensos chícharos. Aquel letreiro, aquelos nomes arrebolándose pola parede daquel economato qu’eu sei ben qu’é un protectorao… ¡por qué nun iría al Alimerka da Veiga!
  • Condo m’erguín apuréi depresa un cola-cao, fixen con desgana as tareas domésticas y antias das once xa taba na porta de Ca El Regueiro. Marinía del Regueiro foi compañeira de mía bola nas escolas laicas das Figueiras, son d’úa quinta y na mocedá foron amigas del alma. Enguano é a mía guía espiritual; esa feitora de conseyos sempre bus, que m’abre os oyos y desembeleña as telarañas da mía cabecía condo nun atopo salida. Entre nosoutras nun fain falta muitas palabras. Por como revinxo el focín ou meco os oyos Marinía xa sabe de que pé coxeo. Tampouco é muyer qu’avece a bombardiar con preguntas, nin cuestiona as mías decisióis equivocadas con ese xa cho decía eu tan propio das madres. Verdá é que si fose asina ¡vaya lider espiritual de merda!

Leer más »



Aventuras y desventuras da Pequena das Cruces

1 02 2013
  • Cua idea de dar cabida a novas voces da literatura en eonaviego abrimos úa ventá máis en Falandando. Baxo a categoría Aventuras y desventuras da Pequena das Cruces vades poder ler os pormenores da vida diaria d’úa moza a que daquén quixo premiar col galano de poder vivir baxo un cielo qu’é el sou. Historias en primeira persona protagonizadas por úa nova promesa da literatura local que, como tantas, nun atopa sito nel marabayo editorial das linguas minoritarias. Ben é verdá que na nosa redación, sospechamos que quen s’esconde baxo el alcuño é el afamao escritor castropolense Camilo Quintana, qu’emulando a Pessoa y os sous heterónimos quer dar salida a ese lao feminino que todo home leva dentro.

  • A forxa d’un imperio

  • Fendo gala del cosmopolitismo que define a os nacidos en Entrambasauguas y confirmando úa vez máis que toda a terra é país, á salida das mías clases d’inglés achegueime al Alimerka de Ribadeo comprar daqué que levar á boca nestos tempos tan difíciles.
  • Esperaba paciente que me tocase el turno na frutería mentras miraba como as muyeres chantaban os didos nas diferentes pezas, palpando y volvendo apalpar, arrebolando aquí y aló polas caxas as malparadas frutas qu’a esas horas tan xa tan encetadas como as patacas que saca al gadaño un profano. Úa vez vin cos meus propios oyos como úa veranianta ye chamaba a atención a Carmía da Fontenova por amasuñar mazás sin poñer guantes ¡cáyache a cona! ye dixo a nosa compatriota mentras buscaba en min úa mirada d’aprobación que podedes ter por seguro, atopóu. Nun piyara númaro porque esas cousas aquí deixámolas pral brao, condo vein os madrileños (por madrileño enténdese cualquera que veña de Villaouril pr’aló). Xa enchera nas mías bolsas naranxas das baratas y bananas (non porque teña nada en contra dos plátanos de Canarias, ¡líbreme dios! lo das bananas é tamén cuestión de cuartos).

Leer más »